I år er det eit forferdeleg museår. No, ettersom hausten nærmar seg, søkjar smådæklane seg inn i hus og heim for å holde eit helsikes spetakkel i veggar og loft. Som så ofte før, måtte eg også denne gongen leita fram «Rapp» si musefelle frå 1954. (Det var utvilsomt den beste modellen) Ho har følgd meg trufast i alle år, og fekk namnet «Berit».

Ingenting kan måla seg med henne. Når ein fekk agna ho med gräddost, godgjort seg i to månader på ein varm og lun stad, slik at ho vart grøn, -kunne jakta byrja! Betre museåte enn dette er uoppnåeleg, og resultata lot heller ikkje venta på seg.., -Det blei full pott kvar gong!

Etter endeleg å fått pirka fella ut frå sprekken i loftsgolvet ho datt nedi i fjor, kom imidlertideg tårane trillande hjå meg... Dette lille flotte kunstverket, i seinvakse asketre, -var ikkje til å kjenna att! Då Berit fòr nedi glipa, drog ho musa med seg i fallet. Fuktigheita frå forråtningsprosessen hadde tydelegvis slått inn i treverket og fått dette til å mugne, og seinare sprekkje opp langsetter veden.

 

Foto av redacteuren tatt med sjølvutløysar

Fella var øydelagd, og denne gongen nytta det ikkje å reparera mitt kjæraste eige. Ho blei gravlagd med stor sorg ved sia av Gamleblakken, akkompagnert av dei såre tonane frå salma: «Alltid freidig når det går».

Berit fekk 1409 museskrottar på samvittigheita.

 

 

Likskue

 

 

Nytt innkjøp

Då sorga slapp sånn tåleleg taket i hjarterota, fann eg ikkje anna utveg enn å måtte gå til innkjøp av ei ny. Det blei ikkje heilt som eg hadde tenkt...

Etter å ha saumfore alle butikkhyllene tre gongar på rad, måtte eg berre konstatere at Rappmodellen med raud skrift som eg var so fornøgd med, ikkje finnast lenger i salg. Ikkje fekk eg auge på noko som ligna heller. Betydeleg oppgitt, fauk eg bort til ekspeditrisa og spurde om ikkje butikken selde musefeller. Dei måtte då for fanken ha merka denne heftige invasjonen i år? Det fantest knapt ei kålrot borti grønsakdisken, som ikkje var halvèten av smågnagarpakk!

«Joda, Hr. Redaktør, vi har et stort utvalg i musefeller vi!»

Då eg nekta plent å være einig med kvinnfolket, tok ho meg i armen og leia meg bort til hyllene eg nett hadde kika i.

«Sjekk denne her`a! Den er bare heelt råknæssjt design på. Sellær jævvla mange av dem ass..!» Sa ho, og løfta opp ein neonfarga plastikkdings, som likna på alt anna enn ei musefelle. Forbanna som eg var, -kan eg ha nevnt eit eller anna om at kondomeriartiklar hadde eg so visst ikkje bruk for...

Då blei ho sår...

 

Tårar som salgstriks

Men det fekk ikkje hjelpe. Eg likar ikkje plast, og slike nymotens greier som dette, kunne umogelig ta livet av ei mus. Trur heller den smeikar gråkrypet på ryggen, og ynskjer ho god tur vidare! Den var sikkert godkjend av Greenpeace, og det ga eg klinkande klar beskjed om.

Ekspeditrisa byrja deretter å stortute, så høgt at heile butikken høyrde det. For å ikkje drita oss fullstendig ut der vi stod, kjøpte eg ein.., -sånn for husfredens skyld...

 

Bruksanvisning?

Vel heime pakka eg opp plastikkdriten for å ta ho i nærmare i augesyn. Kor i all vèrda skulle eg plassere osten, og korleis ladde ein slike feller? Eg kika på pakningsemballasjen for å sjå om det kunne stå ein eller annan form for bruksanvisning, men neidå.., -Einaste opplysningane eg fekk der, var at ho blei produsert i Taiwan, og kor reinsleg det var å ta ut musa.., -Må seia det ikkje hjalp underteiknande noko nemneverdig. Viktigast for meg var at ho fanga mus, og ikkje hygienen!

Ein fekk berre prøva seg fram. Til slutt fekk eg iallefall ladd fella, sjøl om det tok si tid. Det var berre ein hake ved det.., -eg hadde gløymd å festa osten...

Eg ville naudig desarmere fandenskapet, så eg prøva forsiktig å stappa inn agnbiten med ein finger. Det kunne berre gå gale... Fella small igjen over langemann av full kraft, og eg svòr så høgt at Europrismålinga flassa av staueveggane.
Ikkje fekk eg ut fingeren, og ikkje fekk eg kome te på baksida og pressa ho ut derifrå heller. Det var bare ein måte å gjera det på.., -knuse heile driten med hamaren. Om ikkje eg hadde remja tidlegare, -gjorde eg det iallefall då!

Problemet løysast

Aldri så gale at det ikkje er godt for noko.., -No sit eg på bekmørke øverloftet, med ein Norvegia framfor meg, bevæpna med ei lommelykt og ein meterlang trepinne. Det burde væra fullt mogeleg å svitsja på ljoset eit kort augeblink, for så å rappe til musa med pinnen når ho kjem tassande...

-Øving gjèr meister, trur eg...

 

I`ll be back!
-Som han seiar.., han derre Sjwarshts.., æh, Schjeggerzwartsjen.., Swertsjenzagger.., Stjertenwasser, Pokkar òg! -Dykk veit han der greia med alle musklane på seg...

Og Go` jul forresten...;)

***

 

Satsdunkens Gang, Art, drawings, photos and text is created by Nunzio Morkaza. © Copyright 2007.
May be reprinted for non-profit personal use ONLY. Please include my name, copyright dates and web address: http://home.no/morkaza
For all other use, ( your webpage, hard copy or anything you plan to make money from ), e-mail me for permission.Nunzio Morkaza

***

Satsdunkens Gang, illustrasjoner/fotos, og tekster, er skapt & produsert av Nunzio Morkaza. © Copyright 2007.
Privat utprinting til eget bruk, er tillatt, KÙN under forutsetning at kopiene ikke brukes i erhvervsmessig øyemed.( Kommersielt eller til økonomisk vinning )
Fjerning eller retusjering av illustratørens signatur, copyright og webadresse, ( http://home.no/morkaza ) er ikke tillatt.
For all annen kommersiell bruk, ( nettsider, masseproduksjon/kopiering, media ol.) sendes forespørsel pr. e-mail til Nunzio Morkaza for nærmere avtale.

***

Nunzio
© 2007